İlginçtir…

Bazen bize gelen iki kişi, birbirinden tamamen farklı evler tarif eder.

Biri modern mimari ister.

Diğeri taş cepheli bir villa.

Biri geniş bir mutfak arar.

Diğeri çalışma odasını önemser.

Saatlerce konuşuruz.

Onlar evi anlatır.

Biz hayatlarını dinleriz.

Sonra fark ederiz ki aslında ikisi de aynı şeyi arıyor.

Kendilerine benzeyen bir hayat.

Çünkü insanın beğendiği mimari bile, çoğu zaman karakterinin bir yansımasıdır.

Kimisi şehirle birlikte nefes almayı sever.

Sabah evden çıkıp yürüyerek kahvesini almak ister.

Aynı yüzleri görmek hoşuna gider.

Bir semtin hafızasının içinde yaşamayı önemser.

Nişantaşı bize yıllarca bunu öğretti.

Bir adres, sadece bulunduğu konum değildir.

Bir yaşam kültürüdür.

Ama sonra başka insanlar geliyor.

Onlar da şehirden vazgeçmek istemiyor.

İstanbul hâlâ onların işi.

Arkadaşları.

Hayatı.

Fakat akşam olduğunda başka bir şey arıyorlar.

Biraz daha gökyüzü.

Biraz daha sessizlik.

Biraz daha kendileri.

İşte Zekeriyaköy tam burada başlıyor.

İnsanların şehirden uzaklaşmak için değil, şehirle olan ilişkilerini yeniden kurmak için seçtiği bir yer olarak.

Burada dikkatimi çeken bir şey var.

Kimse acele etmiyor.

Kahve içenler gerçekten kahve içiyor.

Yürüyüş yapanlar telefona bakmıyor.

Çocuklar oyun oynarken sürekli “Dikkat et.” sesi duyulmuyor.

Hafta sonu sadece takvimdeki iki boş gün olmaktan çıkıyor.

Hayatın gerçekten yaşandığı zamanlara dönüşüyor.

Belki de bu yüzden Zekeriyaköy’e taşınan insanların evlerinden önce yüzleri değişiyor.

Daha az acele ediyorlar.

Daha çok misafir ağırlıyorlar.

Daha uzun sofralar kuruyorlar.

Ve garip bir şekilde…

Daha az şey satın alıp, daha çok şey yaşamaya başlıyorlar.

Biz Nişantaşı Partners olarak yıllardır ev gösteriyoruz.

Ama zaman içinde başka bir şey öğrendik.

İnsanlar aslında ev seçmiyor.

Kendilerinin hangi versiyonuyla yaşamak istediklerine karar veriyorlar.

Kimi için bu cevap hâlâ Nişantaşı’nın ritminde saklı.

Kimi için ise Zekeriyaköy’ün sabah sessizliğinde.

Bizim işimiz hiçbir zaman bu iki hayatı yarıştırmak olmadı.

Çünkü iyi yaşamın tek bir adresi yok.

Ama iyi yaşamın ortak bir özelliği var.

İnsan, doğru yere geldiğinde bunu kimse söylemeden anlıyor.