Taşın Hafızası, Toprağın Vaadi

İstanbul’da bazı semtler birer isimden fazlasıdır; insanın ruh haline göre seçtiği birer sığınaktır.

Nişantaşı, şehrin en zarif, en “öğretilmiş” ama bir o kadar da sahici köşesidir. Teşvikiye Palas’ın ya da Belveder Apartmanı’nın önünden geçerken hissedilen o ağırlık, sadece mimari bir başarı değildir. O binalar, İstanbul’un modernleşme sancılarını, ilk baloların heyecanını ve pencerelerin ardında okunan satırları saklar.

Nişantaşı’nda yaşamak, bir “ritmin” parçası olmaktır. Sabah erkenden sokağı yıkayan suların sesiyle uyanmak, köşedeki fırından süzülen taze mahlep kokusunu takip etmek ve her gün geçtiğiniz o apartmanın girişindeki işlemeli aynada kendinize son bir kez bakmaktır. Burada lüks, gösterişte değil; o aynadaki tanıdık yansımada, komşunuzun “günaydın” deyişindeki o eski tınıda gizlidir. İnsan burada kendini bir tarihin, bir sürekliliğin parçası olarak hisseder; aitlik, o taş binaların serin duvarlarına sinmiştir.

Ancak bazen insan, tarihin o vakur ama dar sokaklarından çıkıp, kendi tarihini yazabileceği daha geniş bir sayfa arar.

Zekeriyaköy tam da bu arayışın, İstanbul’un kuzeye doğru attığı o cesur adımın meyvesidir. Şehrin doksanlı yılların başındaki “kaçış kapısı”, bugün devasa bir yaşam vahasına dönüştü. Zekeriyaköy’ün genişlemesi, aslında İstanbul’un “kabuk değiştirme” hikâyesidir. İnsanlar burada balkonları değil, verandaları seçtiler. Merdiven otomatiğinin sesini değil, rüzgarın yapraklarda bıraktığı hışırtıyı tercih ettiler.

Zekeriyaköy’de aidiyet, Nişantaşı’ndaki gibi “hazır” gelmez; onu siz inşa edersiniz. Bahçenize diktiğiniz ilk fidanın boy atışını izlerken, sabah yürüyüşünde yol kenarındaki böğürtlenlerin rengine bakarken ya da sisli bir kış sabahında şömineyi yakarken o toprağa kök salmaya başlarsınız. Nişantaşı sizi bir “cemiyetin” parçası yaparken, Zekeriyaköy sizi kendinizle ve doğayla komşu yapar.

Nişantaşı, şehrin kristal avizeler altındaki o ışıltılı geçmişidir; Zekeriyaköy ise sabah güneşinin ıslak çimenler üzerine düşen o taze vaadi.

Bir yanda mermer merdivenlerin o asil yankısı, diğer yanda toprak patikaların yumuşak sessizliği…

İstanbul’un asıl zenginliği işte bu iki dünya arasında seçim yapabilme özgürlüğüdür. Biri size bir dünya sunar, diğeri ise kendi dünyanızı kurmanız için bir alan.

İnsan hangi pencereye bakarsa baksın, aslında hep aynı sorunun cevabını arar:
“Hangi gökyüzü benim hikâyeme daha çok benziyor?”